سخنى در بارهء نهج البلاغه و شخصيت بى مانند گوينده آن نويسنده معروف و مورخ متفكر مسيحى « جرجى زيدان » سخن پر ارزشى دارد كه بسيار مناسب است در اينجا بياوريم . وى مىنويسد : ما كه على بن ابي طالب و معاوية بن ابى سفيان را نديده‌ايم چگونه مىتوانيم آنها را از هم تفكيك كنيم و يى به ميزان ارزش وجود آنها ببريم ؟ سپس مىگويد ما از روى سخنان و نامه‌ها و كلماتى كه از على و معاويه مانده است پس از چهارده قرن به خوبى مىتوانيم در باره آنها قضاوت كنيم . معاويه در نامه‌هائى كه به عمال و حكام خود نوشته بيشتر هدفش انيست كه خوب بر مردم مسلط شوند و زر و سيم به دست آورند ، سهمى را خود بردارند ، و بقيه را براى او بفرستند ، زيرا او از زر و سيم معجزات زيادى ديده است ! ولى على بن ابي طالب در تمام نامه‌هاى خود به فرمانداران و استانداران خود قبل از هر چيز اكيدا سفارش مىكند كه پرهيزكار باشند ، و از خدا بترسند . نماز را مرتب و در اوقات خود بخوانند ، و روزه بدارند ، امر به معروف و نهى از منكر كنند و نسبت به زير دستان رحم و مروت داشته باشند و از فقيران و يتيمان و قرض داران و حاجتمندان غفلت نورزند . . . و بدانند كه در هر حال خداوند ناظر اعمال آنان مىباشد و پايان اين زندگى گذاشتن و گذشتن از اين دنياست . . .